Βελτιωμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ στον αγώνα με τον Λεβαδειακό χωρίς όμως αυτό να είναι αρκετό ώστε να έρθει η νίκη. Οι αλλαγές του Μιλίνκοβιτς στην τακτική της ομάδος και το πάθος των παικτών συνέθεσαν μια διαφορετική εικόνα από αυτή των 3 αγωνιστικών με τον ΑΡΗ να έχει τον έλεγχο του αγώνα και να δημιουργεί φάσεις. Τα προσωπικά λάθη και οι τεράστιες αμυντικές αδυναμίες για ακόμη μια φορά αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια και οδήγησαν στο δίκαιο 1-1 αν και στο 88' ο Σταυρόπουλος που ήταν ίσως ο κορυφαίος του αγώνα έχασε μοναδική ευκαιρία για να χαρίσει την νίκη στην ομάδα του.

Αυτά ακριβώς που είχαν διαρρεύσει από τις τελευταίες προπονήσεις, αυτά ακριβώς είδαμε σήμερα από τον Μιλίνκοβιτς και τους παίκτες του. Με τον Ουντότζι στη κορυφή και τον Τάτο στα πλάγια ο ΑΡΗΣ έδειχνε αρκετά απειλητικός στην χαλαρή άμυνα του Λεβαδειακού. Ιδίως στα πρώτα 25' του αγώνα οι αμυντικοί του Λεβαδειακού έδειχναν να μην πατάνε καλά και να κάνουν αρκετά λάθη που δυστυχώς δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε. Όσο περνούσε η ώρα ο ενθουσιασμός και η ζωντάνια των παικτών μας έπεφτε και αντί να γινόμαστε πιο απειλητικοί ο Λεβαδειακός έδειχνε πιο άνετος. Στο Β ημίχρονο δεν φαινόταν ότι θα άλλαζε κάτι αλλά η κακή εκτίμηση του Διούδη και η αδράνεια της άμυνας έδωσαν την ευκαιρία στον Κάπο( τι ειρωνεία...) να κάνει το 0-1 από ακόμη μια στημένη φάση. 4 παιχνίδια 4 γκολ από στημένα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας προπονητής για να διαπιστώσεις ότι η άμυνα μας μπάζει και δεν ξέρει πως να κινηθεί στα στημένα. Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι και ο Διούδης έχει τις δικές του ευθύνες γιατί μετά το παιχνίδι με την Καλλονή και σήμερα είχε ευθύνη. Σε αντίθεση με τον αντίπαλο τερματοφύλακα που τουλάχιστον 4 φορές είπε όχι σε καλές προσπάθειες κυρίως του Ουντότζι. Ευτυχώς μετά το γκολ η κερκίδα που έδειξε να μην μασάει παρέσυρε τους παίκτες μας και τους έσπρωξε στην ισοφάριση με τον Ουντότζι να μπαίνει πολύ δυνατά στη μεγάλη περιοχή του Λεβαδειακού και να κάνει το 1-1. Προσπάθησαν οι παίκτες μας ιδίως μετά την αποβολή του Κονέ να πετύχουν το νικητήριο γκολ αλλά εκτός της φάσης του Σταυρόπουλου δεν κατάφεραν να απειλήσουν. Μπορεί ο νεαρός να έχασε μοναδική ευκαιρία αλλά για ακόμη ένα παιχνίδι έδειξε ότι ο ΑΡΗΣ στο πρόσωπο του όχι μόνο βρίσκει τον αντί-Γιαννώτα αλλά και έναν παίκτη ικανό να καλύψει αποτελεσματικά την πτέρυγα. Ιδίως όταν ο Ίμπε παρακολουθεί το παιχνίδι από την κερκίδα και οι εναλλατικές επιλογές του Μιλίνκοβιτς είναι οι Καραγιάννης και κατά ανάγκη ο Σουνάς τότε όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο νεαρός Σταυρόπουλος είναι κάτι σαν εσωτερική μεταγραφή αεροδρομίου. Ας ελπίσουμε ο νεαρός να συνεχίσει έτσι και να αρχίσει να κοιτάει και προς τα δίχτυα γιατί δυστυχώς οι συμπαίκτες του δυσκολεύονται να αξιοποιήσουν τις εξαιρετικές εμπνεύσεις του. Τάτος και Ουντότζι προσπάθησαν όσο μπορούσαν αλλά στην τελική προσπάθεια πάντα τα χαλούσαν οι έβρισκαν μπροστά τους τον πολύ καλό Στρατηλάτη. 

Μεσοεπιθετικά ο ΑΡΗΣ φάνηκε βελτιωμένος κυρίως χάρη στη διάθεση των Σταυρόπουλο, Ουντότζι και Τάτο αλλά όσο δεν έρχονται τα γκολ που θα δώσουν τη νίκη όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Πηγαίνοντας προς τα μετόπισθεν τα πράγματα παραμένουν στάσιμα, με τις αδυναμίες και τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Λίγα πράγματα και πάλι από τους Τριανταφυλλάκο, Έλσνερ και Παπαδόπουλο και ακόμη πιο λίγα από την αμυντική 4αδα κυρίως στα στημένα. Ο Ψυχογιός τα πήγε καλύτερα από τον Καραγκούνη αλλά όταν περνούσε το κέντρο δεν μπόρεσε να κάνει μια καλή ενέργεια, όπως και από την άλλη πλευρά ο Τσουμάνης. Κύργιας και Πουλίδο μοιάζουν με μια τεράστια τρύπα και δεν εμπνέουν καθόλου εμπιστοσύνη σε κανένα. Ακόμη και ο Ισπανός που είναι αρκετά έμπειρος μοιάζει αρκετά ασταθής. Οι εμπνεύσεις του Μιλίνκοβιτς βελτίωσαν ελαφρώς  την εικόνα του ΑΡΗ μεσοεπιθετικά αλλά μεσοαμυντικά χρειάζεται πολύ δουλειά. Ο Έλσνερ έδειξε κάποια ίχνη βελτίωσης αλλά η έλλειψη ταχύτητας  ιδίως όταν έχει δίπλα του τους Τριανταφυλλάκο και Παπαδόπουλο που μοιάζουν εξίσου αργοί καθιστούν το κέντρο του ΑΡΗ ανύπαρκτο. Στην αμυντική 4αδα με αυτά που έχουμε δει τις πρώτες 4 αγωνιστικές ειλικρινά δεν βλέπω τι μπορεί να αλλάξει. Ίσως το μόνο που μπορεί να αλλάξει την αμυντική λειτουργία της ομάδος είναι η συμμετοχή των αμυντικών χαφ όπου ως τώρα απουσιάζει προκλητικά. 

Ούτε σήμερα η ομάδα μας κατάφερε να πάρει τη νίκη και όπως είναι λογικό  ο προβληματισμός, η γκρίνια και η στεναχώρια επικρατεί σε όλους τους φίλους της ομάδος που και σήμερα δημιούργησαν μια ζεστή ατμόσφαιρα στο Κλ.Βικελίδης. Αναγκαστικά έχουμε φθάσει στο σημείο να παρακαλάμε από το ξεκίνημα όλα τα παιχνίδια των άλλων ομάδων να λήγουν Χ ή μισητές ομάδες να κερδίζουν για να κόβουν βαθμούς από τις ομάδες της ουράς. Η παρουσία του Μιλίνκοβιτς στον πάγκο και η διάθεση που δείχνει για να αλλάξει τα πράγματα είναι κάτι που μας κάνει λίγο να αισιοδοξούμε. Ενώ ανυπομονούμε μέχρι να δούμε τον Αγκάνθο να επιστρέφει από την τιμωρία και όπως πέρσι να γίνει ο "σωτήρας" της ομάδος.  Είναι φανερό ότι ο ΑΡΗΣ χρειάζεται παίκτες που έχουν την προσωπικότητα να πάρουν τις πρωτοβουλίες και να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Αυτό επιδίωξε και ο Μιλίνκοβιτς με την προώθηση του Ουντότζι στην κορυφή της επίθεσης. Σίγουρα όταν επιστρέψει ο Ισπανός θα μπορέσει μαζί με τους Τάτο, Ουντότζι και τον Σταυρόπουλο να κάνει ουσιαστικά πράγματα. Πρώτος βαθμός για το φετινό πρωτάθλημα σε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα της ιστορίας του ΑΡΗ μας. Μας αρέσει δεν μας αρέσει,  οι λέξεις που μας έρχονται στο μυαλό είναι πίστη και υπομονή, υπομονή, υπομονή, υπομονή...